هنوز عادت به تنهایی ندارم

باید هرجوریه طاقت بیارم

اسیرم بین عشق و بی خیالی

چه دنیای غریبی بی تو دارم

میترسم توی تنهایی بمیرم

کمک کن تا دوباره جون بگیرم

یه وقتایی به من نزدیک تر شو

دارم حس میکنم از دست میرم

نمی ترسی ببینی برای دیدن تو

یه روز از درد دلتنگی بمیرم

تو که باشی کنارم میخوام دنیا نباشه

تو دستای تو آرامش بگیرم

بگو سهم من از تو چی بوده غیر از این تب

کی رو دارم به جز تنهایی امشب

میخوام امشب بیفته به پای تو غرورم

نمی تونم ببینم از تو دورم

دارم تاوان دلتنگی مو میدم

کنار تو به  آرامش رسیدم

بیا دنیامو زیبا کن دوباره

خدایا از تو زیبـــاتر ندیدم

"آدمهایی هستند که روز تولد یا شب تولد ندارند هر روز از آمدن خود شادند"

فقط به روز تولد خود بسنده نمیکنند امید وارم تو هم از همان ها باشی..  مريمم عسیسم

 تفلدت مبالک باشه مبالک مبالک تفلدت مبالک!!

تو را صدا کردم

سکوت بود و نسیم

که پرده را می برد

در آسمان ملول

ستاره ای می سوخت

ستاره ای می رفت

ستاره ای می مرد

تو را صدا کردم

تو را صدا کردم

تمام هستی من

چو یک پیاله ی شیر

میان دستم بود

نگاه آبی ماه

به شیشه ها می خورد

ترانه ای غمناک

چون دود بر می خاست

ز شهر زنجره ها

چون دود می لغزید

به روی پنجره ها

تمام شب آن جا

میان سینه ی من

کسی ز نومیدی

نفس نفس می زد

کسی به پا می خاست

کسی تو را می خواست

دو دست سرد او را

دوباره پس می زد

تمام شب آنجا

ز شاخه های سیاه

غمی فرو می ریخت

کسی تو را می خواند

هوا چو آواری

به روی او می ریخت

درخت کوچک من

به باد عاشق بود

به باد بی سامان

کجاست خانه ی باد ؟

کجاست خانه ی باد ؟

بر او ببخشایید

بر او که گاه گاه

پیوند دردناک وجودش را

با آب های راکد

و حفره های خالی از یاد می برد

و ابلهانه می پندارد

که حق زیستن دارد

بر او ببخشایید

بر خشم بی تفاوت یک تصویر

که آرزوی دوردست تحرک

در دیدگان کاغذیش آب می شود

بر او ببخشایید

بر او که در سراسر تابوتش

جریان سرخ ماه گذر دارد

و عطر های منقلب شب

خواب هزار ساله اندامش را

آشفته می کنند

بر او ببخشایید

بر او که از درون متلاشیست

اما هنوز پوست چشمانش از تصور ذرات نور می سوزد

و گیسوان بیهده اش

نومیدوار از نفوذ نفس های عشق می لرزد

ای ساکنان سرزمین ساده خوشبختی

ای همدمان پنجره های گشوده در باران

بر او ببخشایید

بر او ببخشایید

زیرا که مسحور است

زیرا که ریشه های هستی بار آور شما

در خاک های غربت او نقب می زنند

و قلب زود باور او را

با ضربه های موذی حسرت

در کنج سینه اش متورم می سازند

 اي آئينه ما را زغم آ زاد توان کرد
    يک ره به دروغي دل ما شاد توان کرد
    ويران نشود قصر دل انگيز حقيقت
    ما را به دروغي اگر آباد توان کرد
    اي همدم ديرين من! اي قاضي بي رحم
    با داد نداني که چه بيداد توان کرد

وقت سحر به آئينه اي گفت شانه اي
    کاوخ فلک چه کجرو و گيتي چه تندخوست
    ما را زمانه رنجکش و تيره روز کرد
    خرم کسي که همچو تواش طالعه اي نکوست
    هرگز تو بار زحمت مردم نمي کشي
    ما شانه مي کشيم به هر جا که تار موست
    ما با آنکه جفاي بتان بيشتر بريم
    مشتاق روي توست هر آن کس که خوبروست
    گفتا: هر آن که عيب کسي در قفا شمرد
    هرچند دل فريبد و رو خوش کند عدوست
    در پيش روي خلق به ما جا دهند از آنک
    ما را هر آنچه از بد و نيک است روبروست
    چون شانه، عيب خلق مکن مو به مو عيان
    در پشت سر نهند کسي را که عيب جوست
    پروين! نشان درست، درستي و راستي است
    هرگز نيازموده کسي را مدار دوست

مرگ من روزی فرا خواهد رسید
روزی از این تلخ و شیرین روزها
روز پوچی همچو روزان دگر
سایه ای ز امروزها . دیروزها
 

دیدگانم همچو دالانهای تار
گونه هایم همچو مرمرهای سرد
ناگهان خوابی مرا خواهد ربود
من تهی خواهم شد از فریاد درد

می خزند ارام روی دفترم
دست هایم فارغ از افسون شعر
یاد می ارم که در دستان من
روزگاری شعله میزد خون شعر

سلام به همگی.الان توی کافی نت نشستم.دو تا از دوستای مریم اومدن دارن انتخاب واحد میکنن.یکی از دوستاش منو میشناخت و وقتی که اسمشو آورد یهو تنم یخ کرد.هنگ کردم.الان دوستاش رفتن.دارم روانی میشم.قلبم میخواد وایسه.یه بغض سنگین راه گلومو بسته.نفسم در نمیاد.خیلی خودمو نگه داشتم که جلوی مشتریا اشکم در نیاد.کمرمو به زور میتونم صاف کنم.فکرمو نمیتونم یه جا متمرکز کنم.دلم بدجور واسش تنگ شده.آرزو دارم یک لحظه ببینمش.ولی وقتی منو میبینه فرار میکنه.به خدا نمی دونم جکار کردم.که این کارو میکنه.با رفتنش کمرم شکست.هنوز نتونستم خودمو جمع و جور کنم.شبها به زور خوابم میبره.دیگه چشمه اشکم خشک شده.مریم همه زندگی من بوده و هست.این غم هیچ وقت کهنه نمیشه.انگار همین دیروز بود که رفت.تورو خدا دعا کنید.دعا کنید که مریم من خانوم من همه زندگی من نفس من خوشحال باشه.تنها دلخوشی من وسایل و عکسشه.وسایلی که یک روز دست مریم من  بهش خورده.هنوزم دوست دارم هنوزم همه زندگیمی مریمم

فوووووووت …..

فووووووووت ….
فوووووووت …..
فووووووووت …
فوووووووت ….
بیا شعما رو فوت کن !!!
تولدت مبارک !!!

امروز با شکوهترین روز هستیست روزی که آفریدگار تو را به جهان هدیه داد
و من میترسم به تو تبریکی بگویم که شایسته تو نباشد
به زمین خوش آمدی فرشته ی مهر و زیبایی تولدت مبارک

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

دوباره روز تولدت رسید
روزی که غصه سراغم نمیاد
روزی که دستای تنهایی من
بیشتر از همیشه دستاتو میخواد
تولدت مبارک

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

در بــــــــاغ جهان، دلم گلی می جوید

امروز گل سپیــــــــــده ات می روید . . .

امروز دلـــــــــم دل ای دل ای میخواند،

چون میلاد تو را خـدا مبارک گویـد.

تولدت مبارک مریمم

سلام به همگی

امروز ۱۰/۴/۱۳۸۹ دقیقا ۳۲روز مونده به تولد همه زندگی من مریم منه.دارم لحظه شماری میکنم واسه اون روز.امسال اولین سالیه که مریم از من دوره.چند روز پیش از جلوی خونشون رد شدم(مثل همیشه) یک لحظه چشمم بهش افتاد و بی اختیار وایسادم پاهام خشک شده بود.توان راه رفتن رو نداشتم.دردش به جونم داشت تو باغ جلو خونشون کباب درست میکرد.وقتی چشمش به من افتاد سریع رفت توی خونه.حاظر بودم ۱۰سال از عمرم کم میشد ولی یک دل سیر نگاهش میکردم.ولی حیف که نشد و اون رفت.چند مدت پیش هم رفتم توی دانشگاهشون که ببینمش و واسه آخرین بار باهاش خداحافظی کنم.آخه داغ یه خداحافظی درست تو دلم مونده بود.از روز قبلش یه عالمه حرف واسه گفتن جمع کرده بودم ولی وقتی چشمم تو چشمش افتاد همه حرفام از سرم پرید.فقط بغض گلومو گرفتو گریه کردم و یک cd که واسش رایت کرده بودم رو بهش دادم آخه توی cd دکلمه شعر های فروغ فرخزاد بودومریم من هم عاشق شعرای اون بود.از وقتی که قبول شد لحظه شماری میکردم  توی دانشگاه ببینمش آرزوم بود.ولی حیف که توی اون شرایط دیدمش.خواستم بهش بگم که با همه وجود بهش افتخار میکنم.ما ۵سال همدیگرو میخواستیم.ولی اون رفت و بعد از کمتر از یک هفته عقد کرد.هنوز نتونستم باور کنم ای جریان رو.من بیشتر از همیشه عاشقشم.ولی حقیقتش ان رو نمیدونم.من تا الان زیر بار ازدواج نرفتم و نخواهم رفت.میخوام تا آخر عمر با خاطره هاش زندگی کنم.امیدوارم هر کجا هست خوشحال و خوشبخت باشه.